Schipperen tussen twee thuis-en

Het kan heel erg lastig zijn voor zowel het kind als de ouder om elkaar uit te moeten zwaaien wanneer het weer tijd is om naar hun andere ‘thuis’ te gaan. Het is niet te vergelijken met uit logeren gaan. Het is onnatuurlijk moeten loslaten en een pijnlijke realiteit. Het maakt het zo lastig omdat de stabiliteit is. Het doet pijn om papa los te moeten laten en aan de andere kant is het zo fijn om weer bij mama te zijn.

Mijn dochter zegt op dit soort momenten: ‘Mama, als ik bij jou ben mis ik papa zo erg, en als ik bij papa ben mis ik jou heel erg. Ik wordt daar zo verdrietig van…’

Als je als ouders voor co-ouderschap hebt gekozen (de beste keuze bij scheiding. Ik ben er absoluut voor het leven na de scheiding zo best mogelijk te regelen en voor de kinderen een goed contact met beide ouders!) schippert je kind heen en weer tussen twee thuis-en. Bij de papa en mama is het kind gewoon thuis.

Uitzwaaien elke week dus. En dat kan pijn doen. De ene ouder ervaart het tijdelijke afscheid misschien als een verademing en ruimte om je dingen thuis op te pakken. Terwijl de ander ouder het uitzwaaien kan ervaren als een moeilijk en onnatuurlijk loslaten van je kind.

Ik denk dat het schipperen tussen twee thuis-en moeilijker of makkelijker gemaakt wordt afhankelijk van hoe het contact tussen de ouders is. Maar ook hoe de ene ouder omgaat met de kinderen en wat je daar zelf van vind. Hoe verantwoordelijk en gemotiveerd de ander is naar de kinderen.

Zelf vind ik het moeilijk omdat ik een motivatie en stimulans mis in het gedrag van de vader van mijn kinderen. Ik vind het moeilijk omdat ik er gevoelig voor ben hoe mijn kinderen zich voelen. Naast dat ik probeer een luchtige houding aan te nemen tegenover hun, wordt ik van binnen toch verscheurd bij het afscheid. Ze omhelzen me en willen mij maar niet loslaten. Dat maakt het afscheid moeilijker. Het is een wisselwerking waar je een balans in moet vinden.

Het is dus niet zo bedoeld dat ik mij als moeder moet gaan trainen in het niet moeilijk vinden om mijn kinderen uit te zwaaien, omdat ik het als een onnatuurlijk loslaatproces ervaar. Maar ik moet (lees, wil) leren en vertrouwen dat ze het thuis bij hun vader ook fijn kunnen hebben. Ook als hij minder gevoelig is dan dat ik ben naar de kinderen.

Wat daarbij kan helpen is om er met elkaar over te praten. Je heb beide bewust gekozen voor co-ouderschap. Ook daarin moet er een balans komen en de stabiliteit moet opnieuw groeien hoe hiermee om te gaan wat bij de ouders en de kinderen het beste past bij, in dit geval, het afscheid. Maak heldere afspraken met elkaar. Stuur als het mogelijk is een keer wat foto’s vanuit huis toe hoe het met ze gaat. Zo kun je leren vertrouwen positief beïnvloeden.

Merk jij dat je kind erg gevoelig reageert bij het afscheid? Zoek dan naar een positieve benadering en laat je als ouder niet door je emoties leiden waar je kind bij is. Dat kan een negatief effect hebben en hun moeite met loslaten bij het afscheid verergeren.

Stimuleer je kind positief

Neem het gevoel van je kind serieus. Probeer te voldoen aan de behoefte dat een kind gehoord en gezien wil worden. Negeer gevoelens niet, ook niet als je denkt dat je kind misschien overdrijft of omdat het de zin niet krijgt. Een kind dat moeilijk doet heeft het ook moeilijk!

Neem de tijd bij het afscheid. Motiveer ze door leuke dingen te bedenken met z’n allen. Is er de mogelijkheid om een spelletje te spelen thuis bij papa? Wonen de ouders dicht bij elkaar in de buurt, en is het co-ouderschap contact goed, kan mama een keer langskomen? Of andersom? Kun je met elkaar bellen? Wees open en gastvrij naar elkaar, zeker ook als ouders!

Heb vanuit een positieve benadering contact met elkaar

Hij is de vader. Zij is de moeder. Beide hebben en houden jullie dezelfde kinderen. Dat is wat jullie de rest van je leven aan elkaar blijft verbinden. Het is niet fair om jouw negatieve ervaringen met hem of haar te reflecteren op je kind. Probeer dat los van elkaar te zien. Jullie kinderen zijn loyaal naar jullie allebei. Zij hebben niet dezelfde ervaring met jullie als jullie met elkaar.

Is het voor de ander niet mogelijk om vanuit een positieve houding te reageren en te handelen door bepaalde situaties? Maar voor jou wel? Onthoud dan dat je met een kalme benadering ook de kalmte kan behouden voor je kinderen. Vergeet niet dat de kinderen juist lijden door negatieve houding van de ouders. Probeer dus kalm en positief te zijn. Voor jezelf en voor je kind(eren).

Sta je nog aan het begin van je scheiding en heb je moeite om er doorheen te komen? Lees dan eens het blogbericht over emotionele fases na scheiden.