Mededogen voor het gekwetste kind in jezelf

‘Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.’ – Tineke

(probeer even door te lezen tot het eind zodat je de kern ervan begrijpt. In ieder geval aan het eind vertel ik je een verhaal met een waardevolle boodschap…)

Mededogen

Soms kun je een beetje overspoeld raken door medelijden voor je eigen ik. Als je bijvoorbeeld in gedachten terug gaat naar de momenten waarin jou onrecht is aangedaan. En echt, dat is helemaal niet raar, het is juist een sterk verlangen naar herstel voor het verloren kind in jezelf. Maar medelijden klinkt vaak negatief alsof je in een soort van slachtofferrol blijft hangen. Maar noem het dan maar mededogen voor jezelf, want dat is liefdevolle aandacht voor het gekwetste kind in jezelf. Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.

Emoties

Wanneer je een nare jeugd hebt gehad, kan het goed zijn dat er veel gebeurtenissen op de achtergrond blijven haperen als je eenmaal volwassen bent geworden. Het kan zijn dat jij als volwassene traumatische gebeurtenissen maar moeilijk kunt loslaten. Je legt jezelf (onbewust) een zware last op en blijft zo hangen in eenzaamheid, gevoelens van onrecht en soms zelfs bitterheid. Vaak omdat je niet weet wat je met die overweldigende emoties aan moet. Als een gekwetst kind leerde je jezelf te beschermen door een muur om je hart heen te bouwen, jezelf af te sluiten van de buitenwereld en te verstoppen in je eigen wereld. Wanneer emoties je in de weg gaan zitten en het heden kruist met het verleden, kan, als reactie op je zelfbescherming mechanisme, het gedrag zich herhalen in volwassenheid. Je zit dan zeg maar nog in het gekwetste-kindmodus.

Het kind…

… dat eenzaam was terwijl het naar liefde en geborgenheid verlangde.
… dat gebrek aan liefde van de moeder of de vader (of beide!) heeft gehad.
… dat gepest is door leeftijdsgenoten.
… dat is afgewezen door volwassenen.
… dat wenste ergens anders te zijn, droomde te kunnen vliegen omdat het moest vluchten.
… dat is gekwetst, geslagen, geknakt en net-niet-gebroken.

Liefde en geborgenheid zijn (een van) de belangrijkste basisbehoeften voor een kind. Dat besef je maar al te goed wanneer je zelf deze geestelijke voedingsbronnen hebt gemist. Je kunt diep teleurgesteld zijn geraakt om het gemis van deze basisbehoeften omdat je steeds wordt geconfronteerd met de gevolgen in je volwassenheid.

Verleden

Maar je wilt niet dat het verleden je blijft achtervolgen. Die zware rugzak vol nare herinneringen wil je neerzetten om te kunnen leven in het heden. Je wilt de kinderjaren die jouw vastgeketend houden aan je verleden en je belemmeren te zijn wie je eigenlijk zou moeten zijn, loslaten. Je verleden heeft je gemaakt tot wie je nu bent; een mens vol passie en mededogen. Maar de ketenen van vroeger maken je onzeker, hebben een beladen invloed op keuzes die je moet/wil maken en geven een gevoel van afhankelijkheid omdat je worstelt met vergeving.

Het kan een pijnlijke waarheid worden als je gaat begrijpen dat, zolang je blijft vasthouden, je het gekwetste kind blijft en je niet volledig kunt groeien in volwassenheid.

Een klein gedicht:

 ~Mededogen voor het gekwetste kind in jezelf

 Lieve kleine ik…

Net zoals een jonge moeder haar pasgeborene tegen zich aandrukt,

zo houd ik jou altijd heel dicht bij me.

Beschermend, verborgen in mijn armen.

Als een lied, stop ik je in mijn hoofd en neem je overal mee,

wiegend op het geluid van de wind.

Dicht bij mijn hart houd ik je vast en kan je niet laten gaan.

Bang als ik ben om je kwijt te raken,

houd ik je stevig vastgeklemd aan mijn gekwetst verleden.

Maar lieve kleine ik, mijn toekomst is niet wat het zou moeten zijn.

Als ik je vast blijf houden, verlies ik het uitzicht over mijn leven.

… lieve kleine ik, neem maar afscheid van de tijd

waar in je niets meer kan geven, dan wat toch al is geweest.

Ga maar terug naar die tijd; het zijn dat voorbij is.

En als je gaat, huil maar niet, wij zullen blijven hetzelfde kind.

Zonder samen te zijn, zijn we nog altijd één.

Mij overgevend aan het heden, kan ik zijn wie ik ben;

een geliefd kind, omarmt door de Schepper van het leven.

Kostbaar en waardevol in mijn eigen tijd.

© Tineke Venhuizen

Geloven in meer als kracht

Ergens sterk van overtuigd zijn geeft je kracht. Het kan werken als een geestelijke motor dat je helpt een koers in het leven voort te zetten. Een overtuiging of geloof kan je troosten in tijden van pijn en verdriet. Maar naast dat je er kracht uit kan putten, kan het je ook neerhalen. Als je bijvoorbeeld geloofd wat er in de Bijbel staat en je de woorden van de Here Jezus leest waarin Hij de kinderen bij zich roept, kan je over deze woorden best verdrietig worden. Want zo heeft het voor jou misschien helemaal niet gevoeld.

Je kunt je afvragen: Waar was God toen ik het als kind zo moeilijk had? Was Hij mijn Helper in mijn onmacht, een troostvol lied in de donkerste nachten? Ik ben zo bang geweest. Maar God? Nee, die heb ik niet ervaren…

Zomaar een paar gedachten die door je heen kunnen gaan als je je focust op je diep gekwetste kinderhart.

Heer…’ Een eenzame fluistering van een gebroken hart dat langzaam vervaagt… ‘Waar was U, toen ik U zo nodig had?

En het is niet onwaarschijnlijk als er velen met soortgelijke gedachten en gevoelens worstelen…

En toch

En toch weet ik dat die eenzame fluistering, die stille schreeuw van onmacht, niet vervaagt in ’t niets…

Diepste gevoelens verlangen niets liever dan pure erkenning. Een stem wil gehoord worden. Een ziel heeft het nodig om gezien en geliefd te zijn. En wanneer je dat niet ervaart, blijft het leeg, verlaten en onbeantwoord.

Wat zou het alles omarmend zijn wanneer je een warme stem vol liefde en erkenning hoort voor jouw gekwetste kinderhart!

Mijn lieve kind. Ik was bij je…’ Niet verontschuldigend, maar troostend en bevestigend. En Hij gaat verder: ‘Ik bén bij je… 

“…als het geliefde kind, omarmt door de Schepper van het leven.”

Maar hoe..?

Herstel

Kunnen beschadigde emoties in de kinderjaren, inclusief de gevolgen in de volwassenheid, herstellen? De traumatische ervaringen van een kind kunnen op het moment van gebeuren niet met terugwerkende kracht teniet worden gedaan. Ook krijgt een kind niet op het moment van gebeuren een magische ervaring van de aanwezigheid van God. Soms ervaart een kind duidelijk troost en bescherming, maar vaker nog zal het kind diep gekwetst raken door toedoen van anderen in zijn of haar omgeving en zal het blijvende schade oplopen.

Ben jij ervan overtuigd dat er een God is die van Zijn kinderen houd, zoals staat geschreven in het prachtige verhaal waarin Jezus de kinderen tot zich laat komen? Dan geloof je ook dat op het moment van gebeuren God alles ziet en voelt wat het kind voelt. Hij omarmt het kind liefdevol en hunkert ernaar het kind te troosten.

In deze gebroken wereld is er afstand ontstaan tussen God en mensen. Zou het kunnen dat Mensen een sterkere overtuiging ontwikkeld hebben over zichzelf dan over hun Schepper? Ik ben er van overtuigt dat God diep verdrietig is om al het leed wat wij meemaken.

Het beeld van God de Vader kan helen en beschadigde emoties kunnen herstellen wanneer we er liefdevol en met mededogen aandacht aan geven. We kunnen (opnieuw) leren geloven in een liefdevolle Vader die wel aanwezig was tijdens die moeilijke momenten. We mogen mededogen hebben met ons gekwetst verleden omdat God ons omarmt en wil dat we bij Hem komen zodat Hij de beschadigingen kan herstellen. We moeten niet zo hard proberen om het allemaal zelf te willen doen. Ga met je gebroken hart en gebroken dromen naar Hem toe. Laat Hem eraan werken zonder het weer uit Zijn handen te trekken omdat je misschien niet durft of omdat je ongeduldig bent.

Ervaren dat God er is – een realistisch en waargebeurd verhaal

Er was een vrouw die dit proces heeft doorgemaakt.

Toen ze nog een jong meisje van negen jaar oud was had ze, voordat ze ging slapen, een klein briefje aan de Here Jezus geschreven. Ze had een korte, maar heel belangrijke vraag bij Hem gelegd. Een vraag om bevestigd te worden in de liefde van haar eigen vader, omdat ze dat zo mistte. Op die bewuste avond had ze stilletjes het briefje op het tafeltje naast haar bed gelegd en de Here zachtjes gefluisterd: “U kunt mij een antwoordt geven als ik slaap, de pen leg ik hier neer.” De volgende ochtend sprong ze nieuwsgierig en hoopvol uit haar bed! Maar de pen was onaangeraakt en het papiertje – met uitzondering van haar vraag – was leeg…

Er staat niks! Hij heeft niets terug geschreven… “Waarom heeft U niet geantwoord?!”
Een diepe, pijnlijke teleurstelling welde in haar kinderhartje op.
“De pen had ik alvast voor U klaar gelegd! Ik heb het U zo makkelijk gemaakt!”
Ze huilde omdat haar hartje zo leeg was gebleven.

En o, wat was het jonge meisje gekwetst. Diep gekwetst. En toen had ze haar hoop opgegeven omdat, voor haar gevoel, zelfs de Here Jezus niet van haar hield…

Stil verliep de dag… en de dag erna. En de volgende dagen ook. Totdat de pijn beetje bij beetje was versleten en het muurtje was opgebouwd. Ze raakte gewend aan de gedachte en het gevoel dat haar vader niet van haar hield. Ook haar Hemelse Vader had ze ver buiten het muurtje van haar hart gesloten.

In eenzaamheid intens geliefd

In plaats van liefde en geborgenheid ervoer het kind eenzaamheid en wantrouwen waardoor ze een enorme weerstand opbouwde voor de wereld om haar heen. Zo ook tegenover haar hemelse Vader.

God laat het er niet bij dat een kind eenzaam achterblijft en zal zijn vaderlijke liefde tonen en bevestigen door en via anderen. God werkt door mensen heen. Om elkaar aan te sporen, te inspireren en te motiveren elkaar lief te hebben zoals Hij ons lief heeft. Om de behoeftige en de gebrokenen onder ons bij Hem te brengen om te kunnen herstellen van de pijn die hen is aangedaan.

Als volwassen vrouw heeft ze mededogen leren hebben voor het eenzame en wantrouwende kind in haar via anderen. Ze heeft opnieuw mogen ervaren dat God wel bij haar was toen ze het moeilijk had. Hij zat niet fysiek naast haar op de bank, maar Hij hield haar geestelijk in Zijn Vaderlijke armen geborgen. Zij had namelijk nooit zover kunnen komen met zoveel kracht als Hij haar niet had vastgehouden! In dat besef kon ze opnieuw leren vertrouwen dat Hij altijd aanwezig is, zonder Hem echt direct te ervaren. Net als wanneer een mens bij je is, kun je het lichaam zien, maar de geest niet. Niet kunnen zien wil niet zeggen dat het er niet is. God is Geest. Zo is Hij er altijd Niet zichtbaar voor onze ogen. Wel voelbaar in ons hart.

“De bevestiging dat God er altijd is en je vasthoud door alle ellende heen wordt werkelijkheid, wanneer je op een dag terug kijkt en beseft dat je nooit zover had kunnen komen als Hij je niet had vastgehouden!” – Tineke

Proces

Nog even kort over het proces: In dit proces zal je eerst moeten leren vergeven alvorens je los te kunnen maken van afhankelijkheid van degene die jou pijn heeft aangedaan. Het beeld over de mensen die je pijn gedaan hebben zal geleidelijk aan herstellen tijdens het vergevingsproces. Het beeld van God als Vader en het beeld over zijn afwezigheid kunnen dan ook herstellen. Het hele proces van mededogen voor mijn kind-zijn, het vergeven van mijn vader en het herstellen van het beeld van God als Vader waren voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zolang mijn vader nog een dominante rol in mijn gedachten speelde, kon ik God niet als een liefdevolle Vader zien. Steeds wanneer ik aan God dacht, zag ik de nare ervaringen als het gezicht van mijn vader. Dat klopte niet. Het beeld was compleet vertekend. Voordat dit proces begint, moet er eerst mededogen zijn (mededogen = erkenning en aanvaarding) voor je eigen ik.

 

Wil je napraten over dit onderwerp? Laat mij ’t weten en stuur je berichtje naar: tinekevenhuizen@gmail.com

Je kunt beter twee dingen teveel vragen dan één ding te weinig. ~Tineke

Sitting silently beside my friend – tussen hoop en wanhoop (3)

We hadden het over hoop. En moed. Maar het was alweer een tijdje stil.
Ik hield haar huilende gezicht in mijn handen.

“Geef de moed niet op. Houd alsjeblieft hoop!”

Ik had het nog nooit zo krachtig gevoeld toen ik het wilde zeggen, maar toch niet zei.
Ik meen het. Ik wil dat ze hoop houd. Dat ze volgeladen met moed door gaat! Elk dag weer een stapje verder. Het maakt niet uit hoe klein de stapjes zijn…

Maar tuimel alsjeblieft niet nog dieper naar beneden… Dacht ik. Hoopte ik en bad ik met vuur in mijn hart.

Ik wilde haar zeggen: stop nooit met lopen zolang je door kunt gaan! Maar de woorden kwamen niet. Het bleef stil in haar kamer. Zelfs haar snikken verstomde. Het was zo stil dat je haar tranen kon horen vallen op de stenen vloer.
Het is leeg in de kamer. En kil. Het is niet haar kamer. Het is een witte kamer. Met niets van haar. Alleen wat spullen van haar die half in- en uitgepakt in een koffer onder de tafel waren geschoven.

En in de stilte riep ik het uit naar God. De woorden die ik eigenlijk tegen haar wilde zeggen, maar niet wist hoe ik het moest noemen. Ik voelde ze alleen.
Alleen de woorden voelen, maar geen woorden kunnen geven… en je staat er zo machteloos mee te vechten.

“Zegen haar, Heer! Geef haar de zegeningen waar ze zo naar verlangd zodat ze weer kan hopen. Geef dat ze uw zegen mag ervaren. wacht niet langer, Heer!”

Wat kun je op een moment zeggen of doen als wanhoop overheerst? Grote onrust dat alle hoop en vertrouwen wegveegt alsof het nooit had bestaan. En zelfs nooit meer kán bestaan.

Waarom, Heer van het leven, kan een mens zich zo wanhopig voelen dat ze niet meer wil leven? Hoezo, een mens krijgt niet zoveel te verdragen als dat het niet aan kan? Ik heb moeite om te geloven in hoop en moed als ik mij laat leiden door deze leugens die zich als sluipwespen ook in mijn gedachten willen nestelen.

“We moeten blijven bidden. Blijven hopen.” Fluisterde ik haar toe in die immense stilte.

De leugens van de boze sluipen om haar heen en het lijkt dichter bij te kunnen komen als ooit tevoren. Ik ben bang. Ze kijkt me aan en knikt. Maar ogen zijn de poorten naar de ziel. Haar ziel lijkt zo leeg. Een leeg vat dat spoedig gevuld moest worden, nog voor dat de tijd haar zou laten geloven in die leugens waardoor ze haar leven zou willen achterlaten…

Het doet pijn om zo machteloos te staan tegenover datgene wat je zo stevig probeert vast te houden.

Je zou willen duwen en trekken. Redden en helpen. Maar de intense echtheid van dit alles doet je beseffen dat het niet kan. Je kunt er alleen maar zijn. En zwijgend naast haar zitten.

Moet ik loslaten Heer? Hoe kan ik loslaten? Wat gebeurt er als ik loslaat waar zij zich zo stevig aan vast houd?

Blijven vertrouwen. Moed houden. Hoop niet verloren laten gaan. Vasthouden aan de dingen die er werkelijk toe doen. En ondertussen wankelend doorstappen op de randjes van het leven.

Hoe houden we vol Here…?

Decembergeschenk; het geschenk van liefdevolle daden – tussen hoop en wanhoop (2)

Prachtige eigenschappen, wensen en herinneringen…

…Een waardevol geschenk voor een heel speciaal iemand.

Het potje is gevuld met prachtige kattenbelletjes, persoonlijke eigenschappen, quotes, wensen en herinneringen. Ik schat dat er zo’n 54 rolletjes in kunnen. Voor elke week 1 positief bericht in 2015.

De teksten komen van verschillende mensen die allemaal een andere kijk op dit prachtige mens hebben. Hoe mooi en veelzijdig positief zal de inhoud zijn!

 

 

Dit geschenk is haar van harte gegund!

~ ~ ~

Ze is best behoorlijk ziek. En moe. Uitgeput van de strijd binnen in haar staart ze maar uit het raam, of voor zich uit. Haar ogen vertalen een diepe leegte. Zou dat de diepe put zijn waar ze al die tijd is? Ik zit dicht naast haar en houd haar handen vast.

Ik mis haar.
Ik mis haar zo erg…

Het samen delen van lief en leed is ineens achter gesloten deuren verstopt. Ik kan je niet meer bereiken. De eenzaamheid die ik voel is niet te vergelijken met de leegte die heerst in je hart en jou zachtmoedig hart vult. Is het wel te noemen als ‘gevuld’? Je hoop en levenslust ligt op drijfzand en elk moment kun je dieper wegzakken… zelfs door een zachte bries. Zo kwetsbaar en breekbaar…

En ik mis je.
Ik mis je echt…

Hoor je me wel als ik je zeg dat ik je mis? Ja, ik weet, je hoort me wel, maar het zijn niet de woorden die de galmende leegte in je hart vult. Of misschien toch wel… steeds een klein beetje. En zijn die rijke, liefdevolle woorden als kleine druppeltjes die je ziel weer mogen vullen…

En weet je… het gekke is, ik snap je wel! En misschien is dat helemaal niet zo gek daar ik je tweeëndertig jaar heb meegemaakt. Van dichtbij, en van ver af.

Ik mis je.
Ach, ik mis je zo…

Ik voel me eenzaam en weet soms niet hoe ik met iets om moet gaan. Jij zou het wel weten! Je bent slimmer dan je zelf zegt, en liever dan je zelf denkt.
Gehoord en gezien worden is nu niet wat je geloofd. Het liefst kruip je weg in het donker en verdwijn je in het niets…

Maar ik zie je.
En wens dat je me kan horen…

Het duurt al zo lang. En het gemis wordt groter. De vervreemding niet, maar opstandigheid en
ongeduld wel.

Liefde is het grootste geschenk.
En dat schenk ik jou…

Hopend en biddend – diep in mijn hart – wacht ik af en wens ik je toe, dat bij jou het wonder van opnieuw bloeien mag groeien. Op de juiste tijd, wanneer die kostbare zaadjes voldoende gerijpt zijn om te planten in jouw hart – door de Allerhoogste – zodat je mag opbloeien, als een opnieuw geboren mens.

Lees via deze link het verhaal over wanhoop – dat wat vooraf ging aan dit geschenk

~ ~ ~

Dit is mijn persoonlijke wens aan een heel speciaal iemand.
Maar misschien ken je zelf iemand aan wie je een december geschenk wil geven.
Ik hoop dat deze blog je dan een mooi idee mag hebben geven.

Wat ik hoop, maar wat niet kan – tussen hoop en wanhoop (1)

Pfff! Kan het nog heftiger? Ik kan het me niet voorstellen eigenlijk, of misschien durf ik het niet… En toch, er heerst een angst dat het komen gaat…

Het is wanhoop dat geschreven staat. Misschien omdat ik het nu zo ervaar… ik kan er niet helemaal bij. Maar ook omdat ik weet hoe het je kan raken en wat het met je kan doen… Wanneer ik in haar ogen kijk zie ik de angstige schittering van wanhoop en het verlangen te willen vluchten naar een wereld waar het beter lijkt en angst haar niet meer kan kwellen. In haar zie ik wat ik zelf heb gevoeld.

In deze blog gaat het niet om mij. Het gaat om mededogen. Het zien en horen van de eenzaamheid door onmacht en verdriet. Voor die andere kant van het leven, waar je liever niet over praat -maar dat wel aanwezig is…

Het gaat over wat ‘zij’ nu moet doormaken. En het wanhoop gevoel dat dit opwekt bij mij, omdat ik niets kan doen, maar toch zo goed voel wat zij nu voelt…

Ik heb de behoefte te schrijven over hoop dat onmogelijk lijkt en over liefde die verloren hoop weer mogelijk kan maken. En niet alleen in deze blog, maar ook in komende delen.

Je kunt je zo enorm wanhopig voelen – echt wanhopig – dat je droomt op een hoge berg te staan en al je frustratie, angst, onzekerheid en onmacht als een brullende leeuw er uit gooit. Zo voelt dat voor mij soms. Het kan voelen alsof je volledig geketend bent terwijl je machteloos moet toekijken hoe dát wat je lief is je op een genadeloze manier wordt afgepakt.

Het is die wanhoop van beelden op tv van de moeder die haar kind móet loslaten omdat het ruw uit haar armen wordt gerukt. Het is het alleen achterblijven in de allesoverheersende angst dat ze haar kind nooit meer kan vasthouden en beschermen terwijl het hulpeloos en uit alle macht om haar schreeuwt.
Het is een moment opname dat ons keer op keer raakt op tv… en dat weer vervaagd als de beelden verdwijnen… Het is ver weg van je eigen gevoel en ervaringen, maar het is het ultieme voorbeeld van wanhoop en machteloosheid.

Op een dag kan het je overkomen dat je zelf in een wanhopige en machteloze strijd verwikkeld raakt. En plotseling heeft het vreselijke moment het heden gepasseerd en dat wat je had, neergehaald, verslagen en vernietigd. Je bent moe gestreden en je kunt niet langer geven. Emoties overweldigen en overspoelen je. En op een kwade dag keert het tij zich tegen je kwetsbaarheid en onmacht en wordt je tegen jezelf beschermd en opgesloten…

 

Wat wanhoop met je doet is niet te omschrijven. Je moet het voelen om te kunnen begrijpen.

Het kan je overvallen omdat iemand die je lief is niet meer wil leven door de angstige ervaringen dat wanhoop met zich mee brengt. En aan diegene wil je hoop, vertrouwen en toekomst geven. Maar je hoop komt niet aan en je vertrouwen in de toekomst wordt doodgezwegen…

En zonder zelf in te storten, besef ik dat de tijd van mijn geduld dringt en wordt ik dan echt zelf geconfronteerd met de scherpe kanten van wanhoop en machteloosheid. Ik zak diep weg door de bodem van mijn opgebouwde fundament en mijn draagkracht. Ik merkt dat mijn hele wereld schudt omdat ik niet meer met beide benen op mijn eerst zo stevige ondergrond sta. Het is er niet meer… het is weg. Foetsie.
Het feit dat het niet gemakkelijk is wanneer iemand uit je dagelijks leven wordt weggerukt – om wat voor reden dan ook – die je zo naar het leven staat, kan je enorm doen wankelen en struikelen.

Plotseling weggevallen en opgesloten achter tralies van haar eigen onmacht en surrealistische gedachten is ze onbereikbaar geworden en staart ze maar in het niets – voortdurend schommelend tussen droom en werkelijkheid. Wanneer ik haar bezoek en naast haar ga zitten en haar handen in de mijne houd, ben ik er voor haar. Helemaal. Maar voor mij is zij er niet…

Waarom stelt God, de Schepper van het leven, draagkracht dubbel op de proef? Machteloosheid, frustratie, angst, ongeduld, opstandigheid, (te) grote verantwoordelijkheid… Sterke gevoelens die je deelgenoot worden wanneer je op iets wacht zonder dat het komt: Uitkomst.

Uitkomst …voorhet herstellen van een zwakte, een onmacht of frustratie – bij jezelf of een ander. …voor het geven van kracht en ruggensteun om overweldigende emoties te kunnen overleven zonder onomkeerbare fouten te maken… …Ik roep en ik brul op de top van die hoge berg van emoties, maar hoor en zie niets, hoe hard ik de hemel ook probeer te raken. Het lijkt zo gesloten te blijven…

Laat het maar los – anders kan Hij het niet voor je maken. Heb vertrouwen – het komt (vast) goed. kijk naar wat je wel hebt, je hebt zoveel zegeningen… Goedbedoelde woorden, maar het kan je allemaal gestolen worden. Je kan er namelijk helemaal niets mee. En of je je over maanden of jaren beter zal voelen, omdat je nú je stinkende best doet om los te laten en vertrouwen te hebben, gaat echt niet op. Je kan het niet. Je hebt de energie er niet voor.

Soms kun je je afvragen of je de Schepper niet bedroeft hebt en of Hij – omdat je maar blijft verdrinken – Zijn blik niet van je heeft afgekeerd…
Je bent bang dat je verloren hebt wat je zo sterk had; geloof en hoop dat het goed komt, vertrouwen in de toekomst en loslaten op je knieën tijdens gebed. De radeloosheid heeft een web van gedachten en gevoelens gespind die je laat afglijden in een diepe depressie waar je amper uit lijkt te kunnen komen…

Ik heb geen antwoordt op vragen en het gevoel te moeten (over)leven van dag tot dag. Om in elk moment de hoop te moeten zoeken waar je je nog aan vast kunt klampen -dat het goed komt. Ik weet alleen dat dit akelige moment niet eeuwig zal blijven bestaan… Ja, ook dit gaat weer voorbij.

~ ~ ~

Het kan maar zo zijn dat je je afvraagt wat ik bedoel in mijn verhaal. Het is net als wanneer iemand zijn verhaal deelt en niet goed weet hoe gevoelens te moeten omschrijven. Het kan heel cryptisch en verwarrend zijn. Zo af en toe moet je even wat kwijt en soms is dat schrijven in raadselen. Voor de één dus een cryptisch verhaal, voor de ander een herkenbaar moment…

~ ~ ~

Zou je eens willen napraten over wat je gelezen hebt? Stuur dan je bericht naar: tinekevenhuizen@gmail.com