Atelier LifeArt

‘Je mag mededogen voor jezelf hebben. Want dat is liefdevolle aandacht voor het gekwetste kind in jezelf. Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.’ ~Tineke

Soms kun je een beetje overspoeld raken door medelijden voor je eigen ik. Als je bijvoorbeeld in gedachten terug gaat naar de momenten waarin jou onrecht is aangedaan. En echt, dat is helemaal niet raar, het is juist een sterk verlangen naar herstel voor het verloren kind in jezelf. Maar medelijden klinkt vaak negatief alsof je in een soort van slachtofferrol blijft hangen. Maar noem het dan maar mededogen voor jezelf, want dat is liefdevolle aandacht voor het gekwetste kind in jezelf. Het is je verleden omarmen, om in het heden te kunnen bestaan.

Mededogen voor het gekwetste kind in jezelf

 Lieve kleine ik…

Net zoals een jonge moeder haar pasgeborene tegen zich aandrukt,

zo houd ik jou altijd heel dicht bij me.

Beschermend, verborgen in mijn armen.

Als een lied, stop ik je in mijn hoofd en neem je overal mee,

wiegend op het geluid van de wind.

Dicht bij mijn hart houd ik je vast en kan je niet laten gaan.

Bang als ik ben om je kwijt te raken,

houd ik je stevig vastgeklemd aan mijn gekwetst verleden.

Maar lieve kleine ik, mijn toekomst is niet wat het zou moeten zijn.

Als ik je vast blijf houden, verlies ik het uitzicht over mijn leven.

Lieve kleine ik,

neem maar afscheid van de tijd

waar in je niets meer kan geven, dan wat toch al is geweest.

Ga maar terug naar die tijd; het zijn dat voorbij is.

En als je gaat, huil maar niet, wij zullen blijven hetzelfde kind.

Zonder samen te zijn, zijn we nog altijd één.

Mij overgevend aan het heden, kan ik zijn wie ik ben;

een geliefd kind, omarmt door de Schepper van het leven.

Kostbaar en waardevol in mijn eigen tijd.

© Tineke Venhuizen