Over verlies, liefde en het besef dat niets vanzelfsprekend is
“Misschien is kwetsbaarheid geen uitnodiging om bang te zijn voor verlies, maar om dankbaar te zijn voor wat er vandaag nog is.”
Het leven is een bijzonder iets.
Soms lijkt het vanzelfsprekend. We maken plannen, leven van dag tot dag en gaan ervan uit dat morgen er gewoon weer is. Tot er iets gebeurt waardoor je ineens beseft hoe kwetsbaar alles eigenlijk is.
We kunnen het leven niet vasthouden of verlengen. Hoe graag we dat soms ook zouden willen. Wat we wel kunnen doen, is het koesteren. De mensen om ons heen koesteren. Stilstaan bij de kleine momenten die vaak zo gewoon lijken, maar achteraf van onschatbare waarde blijken te zijn.
Een kind dat lacht. Zonlicht dat door het raam naar binnen valt. Een arm om je heen op het moment dat je die nodig hebt.
Het zijn vaak de gewone dingen die het leven betekenis geven.
Pas wanneer we dreigen iets te verliezen, realiseren we ons hoe kostbaar het eigenlijk is.
Onlangs dacht ik aan een verhaal dat me diep raakte.
Een man verloor zijn vrouw tijdens een wandeling in de bergen. Wat begon als een korte vakantie samen, eindigde in een afscheid waarvoor niemand zich ooit kan voorbereiden.
Ze waren samen op pad. Net als zoveel andere stellen. Niets bijzonders. Gewoon genieten van hun tijd samen. Tot één ongelukkige stap alles veranderde.
Terwijl hij later zijn verhaal vertelde, zag ik geen details van het ongeluk voor me. Wat ik zag was de liefde. De leegte die achterbleef. Het gemis van iemand die altijd vanzelfsprekend aanwezig leek te zijn.
Ik zat te luisteren en dacht aan hoe dun de lijn soms is tussen vandaag en morgen.
We leven alsof we tijd in overvloed hebben, terwijl niemand van ons weet hoeveel tijd er werkelijk is.
Misschien is dat ook precies waarom het leven zo waardevol is.
Niet omdat het eindeloos duurt, maar juist omdat het dat niet doet.
Daarom wil ik vaker stilstaan bij wat er wél is. Bij de mensen die mij lief zijn. Bij de gesprekken die ertoe doen. Bij de momenten die ongemerkt voorbijgaan terwijl ze eigenlijk bijzonder zijn.
Niet morgen.
Niet als ik meer tijd heb.
Vandaag.
Want uiteindelijk zijn het niet de grote prestaties die we meenemen. Het zijn de mensen die we hebben liefgehad, de herinneringen die we samen maakten en de warmte die we elkaar hebben gegeven.
Het leven is geen bezit dat we kunnen vasthouden. Het is een geschenk dat we elke dag opnieuw ontvangen.
En misschien is dat wel de mooiste les die kwetsbaarheid ons leert: niet om bang te zijn voor wat we kunnen verliezen, maar om te zien wat we vandaag nog hebben.
