Atelier LifeArt

“Er zijn momenten waarop het leven ons stilzet – niet door wat we verliezen, maar door wat we nooit hebben mogen ontvangen.”

Wanneer het leven niet loopt zoals gehoopt

Er zijn momenten waarop het leven ons stilzet. Niet door wat er gebeurt, maar door wat er uitblijft. We kijken om ons heen, vergelijken, voelen, zien anderen samen, verbonden, en voelen het contrast met ons eigen binnenste. Een verlangen dat niet vervuld is. Een gemis dat geen naam heeft. Een pijn die niet schreeuwt, maar fluistert.

We hadden een beeld.
Een relatie waarin we ons gezien zouden voelen.
Een liefde die zou blijven.
Een verbinding die zou verdiepen.
Een leven dat zich zou ontvouwen in een richting die klopte.

Maar soms loopt het anders. En dat ‘anders’ doet pijn. Niet altijd luid. Niet altijd zichtbaar. Maar wel echt.

De stille vorm van verlies

Ik zit op een terras. De zon valt zacht op de tafels, mensen praten, lachen, leven.
Mijn blik blijft hangen bij een stel verderop. Ze lijken oprecht verbonden – een hand op een rug, een blik vol vertrouwdheid, een vanzelfsprekende nabijheid.
En dan komt die gedachte, stil maar scherp:
Waarom lukt het mij niet? Wat is er mis met mij? Waarom wordt mij dit niet gegund?

Ik weet dat het niet eerlijk is om te vergelijken. Dat wat ik zie, slechts een momentopname is. Dat geluk zich niet altijd laat aflezen van een gebaar.
Maar toch… het gemis is echt. De eenzaamheid ook.

Het is niet alleen het verlangen naar een relatie. Het is het verlangen om gezien te worden. Om deel uit te maken van iets wederkerigs. Om niet altijd sterk te hoeven zijn in je eentje.

Dat is rouw. Rouw om een relatie die er niet is. Rouw om het verlangen naar verbinding dat niet wordt beantwoord. En tegelijk is er ook het besef: ik wil aanvaarden dat het zo is. Maar ik wil ook ruimte geven aan het verdriet.

Ook binnen relaties kan rouw leven

Een vriendin van mij zit wél in een relatie. Ze verlangt naar nabijheid, maar krijgt afstand. Ze verlangt naar gehoord worden, maar stuit op stilte. Ook dat is rouw. Rouw om wat er ontbreekt, zelfs als het uiterlijk aanwezig lijkt.
Rouw om het niet gezien worden, het niet gehoord worden, het niet kunnen zijn wie je bent. Want rouw is niet alleen missen wat je had – het is ook missen wat je nooit hebt gehad.

De kunst van erkennen

We noemen dit zelden rouw. Want er is geen afscheid geweest. Geen ritueel. Geen woorden. Maar het is wél rouw.
Rouw om wat er niet was.
Rouw om wat je zo graag had gewild.
Rouw om het verlangen dat bleef.

Levenskunst begint bij erkennen wat er is. Niet mooier maken. Niet wegduwen. Maar zachtjes zeggen: “Ja, dit doet pijn.”

Je hoeft niet te doen alsof het je niks doet. Je mag verdrietig zijn. Je mag verlangen. Je mag missen.

En tegelijk…
mag je ook glimlachen. Om wat er wél is. Om het licht dat door de barst naar binnen valt.

De dans tussen verlangen en aanvaarding

Levenskunst is geen eindpunt. Het is een beweging. Een dans tussen verdriet en dankbaarheid. Tussen gemis en aanwezigheid. Tussen wat je niet kreeg – en wat je toch ontvangt.

Je mag rouwen én genieten. Je mag huilen én lachen. Je mag verlangen én aanvaarden.

“Het leven is niet perfect. Maar het is echt. En dat is genoeg.”

Het verschil tussen vastzitten in gemis en leven vanuit levenskunst

Er is een verschil tussen blijven hangen in het gemis en leven met het gemis.
Soms raken we verstrikt in het verlangen naar wat er niet is. We blijven zoeken naar antwoorden op het waarom, zonder ruimte te maken voor het hoe nu verder.

Dat is menselijk. Maar het kan ons ook klein maken, stilzetten, uit verbinding halen.

Levenskunst, zoals ik het zie en vormgeef, is iets anders. Het is het durven aankijken van wat pijn doet. Het is het erkennen van gemis, zonder jezelf erin te verliezen. Het is het toelaten van verdriet én het zoeken naar betekenis.

Door te zeggen: “Ik voel dit gemis, en ik mag dat voelen,” geef je jezelf ruimte.
Door te vragen: “Wat betekent dit verlangen voor mij?” geef je richting.
Door te kiezen: “Ik wil niet blijven hangen in bitterheid, maar wel ruimte geven aan mijn gevoel,” toon je kracht.

Rouw als vorm van innerlijke groei

Wat ik zelf ervaar – het gemis van een relatie, het verlangen naar verbinding – dat is geen zwakte. Dat is rouw. En rouw is een vorm van liefde. Een teken dat iets of iemand betekenis voor je heeft gehad, of nog steeds heeft.

Ook het voorbeeld van mijn vriendin, die in een relatie zit maar zich diep ongelukkig voelt, is rouw. Rouw om wat er ontbreekt, zelfs als het uiterlijk aanwezig lijkt.
Rouw om het niet gezien worden, het niet gehoord worden, het niet kunnen zijn wie je bent.

“Je mag rouwen om wat je niet kreeg, zonder jezelf daarin te verliezen.
Je mag verlangen, en tegelijk leven met open ogen voor wat er wél is.”

Reflectie – ruimte geven zonder erin te blijven hangen

Rouwen om wat je niet kreeg, betekent niet dat je blijft hangen in het gemis.
Het betekent dat je het durft aan te kijken, zonder erin te verdwijnen.
Dat je het verdriet erkent, zonder dat het je hele verhaal wordt.
Want jouw verhaal is breder dan het gemis. Het bevat ook kracht, zachtheid, groei en betekenis.

Levenskunst is niet het vermijden van pijn, maar het vinden van beweging binnen die pijn. Het is de moed om te voelen wat er ontbreekt, en de wijsheid om te zien wat er wél is.

Creatieve expressie: Wat ik had gehoopt, wat ik heb gevonden

Neem een rustig moment voor jezelf.
Pak een vel papier, een pen, potlood of kleur.
Zorg dat je even niet gestoord wordt – dit is een ontmoeting met jezelf.

Schrijf één zin onderaan het papier:
“Wat ik leer van dit verschil is…”

Trek een lijn in het midden van het papier.
Links schrijf of teken je: Wat ik had gehoopt…
Denk aan een relatie, een gevoel van verbondenheid, een droom die je koesterde.
Laat je pen gaan. Woorden, beelden, kleuren – alles mag.

Rechts schrijf of teken je: Wat ik heb gevonden…
Misschien is het iets anders dan je had verwacht.
Misschien is het zachter, kleiner, maar toch waardevol.
Misschien is het nog in beweging.

Kijk naar beide kanten.
Wat valt je op?
Is er een kloof? Een brug? Een onverwachte schoonheid?

Wat je kunt leren

Deze oefening is geen test.
Het is een uitnodiging om te kijken met zachtheid.
Om te erkennen wat je hebt gemist,
en tegelijk te zien wat er wél is – misschien niet zoals gehoopt, maar toch van betekenis.

Je leert:

• Dat gemis ruimte mag krijgen
• Dat verlangen niet fout is
• Dat je kracht ligt in het durven voelen
• Dat schoonheid soms verscholen ligt in het onverwachte

“Je hoeft niet te kiezen tussen rouw en dankbaarheid.
Ze mogen naast elkaar bestaan – als twee kanten van jouw verhaal.”

Welk onvervuld verlangen draag jij met je mee?
En welk klein gelukje geeft jou tegelijkertijd troost?