Soms kijk je naar iemand en denk je: die heeft het voor elkaar.
Een leuke baan, een mooi gezin, altijd verzorgd, altijd vriendelijk.
En vaak trekken we dan ongemerkt de conclusie dat het bij die ander vast allemaal makkelijker gaat.
Een tijdje geleden zat ik op een bankje in het park. Naast mij kwam een jonge vrouw zitten die ik via via kende. Ze zag er stralend uit. Mooie kleding, een vrolijke uitstraling en altijd een spontane babbel.
Mijn eerste gedachte was eerlijk gezegd:
“Die heeft haar leven waarschijnlijk prima op orde.”
Even later draaide ze zich naar me toe en zei:
“Jij hebt het eigenlijk best goed voor elkaar, hè?”
Ik moest er bijna om lachen.
Want op dat moment voelde ik me helemaal niet zo.
Mijn hoofd zat vol, ik was moe en er speelde van alles. Maar blijkbaar zag de buitenkant er anders uit dan hoe het vanbinnen voelde.
De buitenkant vertelt niet alles
Terwijl we verder praatten, vertelde ze over haar zoontje van één jaar oud.
Over de vermoeidheid.
Over de onzekerheid.
Over paniekaanvallen.
Over het gevoel tekort te schieten.
Ik hoorde haar verhaal aan en dacht: zie je wel. We denken zo vaak dat we weten hoe het met iemand gaat, terwijl we meestal maar een klein stukje zien.
De goedlachse collega.
De moeder op het schoolplein.
De buurman die altijd vriendelijk groet.
Iedereen draagt iets met zich mee. Soms zichtbaar. Vaak onzichtbaar.
Opnieuw beginnen
We spraken over hoe streng we soms voor onszelf kunnen zijn. Over de momenten waarop dingen niet gaan zoals we zouden willen.
Dat je moe bent.
Kortaf reageert.
Twijfelt aan jezelf.
Of denkt dat je tekortschiet.
Maar ook over iets anders. Over hoe waardevol het is om jezelf steeds opnieuw de kans te geven om opnieuw te beginnen.
Een excuus.
Een knuffel.
Een goed gesprek.
Een nieuwe dag.
Vaak zit juist daarin de grootste kracht. Niet in perfect zijn, maar in steeds opnieuw proberen.
Wat zaai je vandaag?
Er is een gedachte die me sindsdien is bijgebleven. Dat veel van wat we doen misschien niet meteen zichtbaar is.
De aandacht die je geeft.
De liefde die je toont.
Het geduld dat je opbrengt.
De moeite die je doet voor de mensen om je heen.
Soms lijkt het weinig verschil te maken. Maar ik geloof dat niets daarvan verloren gaat. Alles wat we zaaien in liefde, aandacht en oprechtheid laat ergens sporen na. Al zien we dat niet altijd meteen.
Met zachte ogen kijken
Sinds dat gesprek probeer ik mezelf er regelmatig aan te herinneren dat ik nooit het hele verhaal van iemand ken.
Niet van de vrouw in de supermarkt.
Niet van die collega die altijd vrolijk lijkt.
Niet van de persoon op social media met de perfecte foto’s.
En ook niet van mezelf.
Want soms vergeet ik hoeveel ik eigenlijk draag. Misschien mogen we daarom wat vaker kijken met zachte ogen.
Minder oordelen.
Minder vergelijken.
Meer nieuwsgierig zijn naar het verhaal achter de buitenkant.
Want achter iedere glimlach, iedere voordeur en ieder gezicht schuilt een mens.
Net als jij.
Net als ik.
Je weet nooit wat iemand met zich meedraagt. Daarom is vriendelijkheid nooit verspilde moeite.
Creatieve oefening
Denk eens aan iemand die je vandaag bent tegengekomen.
Iemand die je eigenlijk niet goed kent.
Schrijf drie dingen op die je over die persoon denkt te weten.
Schrijf daarna drie dingen op die óók waar zouden kunnen zijn, maar die je niet kunt zien.
Deze eenvoudige oefening helpt om met meer mildheid naar anderen te kijken en herinnert ons eraan dat ieder mens een verhaal meedraagt dat groter is dan wat zichtbaar is.
Atelier LifeArt 