“Je faalt nooit zolang je houding en innerlijk streven oprecht is en je keuzes maakt op basis van liefde.”
Ze kwam naast me zitten op een bankje in het park. Een jonge vrouw, bekend via bekenden. Ze zag er verzorgd uit: mooi haar, een frisse uitstraling, altijd leuk gekleed en met een opgewekte babbel. Heel even dacht ik: zij heeft het vast goed voor elkaar.
We zaten stil. Tot ze zich naar me toe draaide en zei:
‘Jij hebt het best goed voor elkaar, hè?’
Ik wist niets te zeggen. Haar woorden verrasten me. Want op dat moment voelde ik me allesbehalve ‘goed voor elkaar’. Mijn hoofd was een warboel, mijn lichaam moe van slapeloze nachten, mijn hart zwaar. En toch… blijkbaar straalde ik iets anders uit.
‘Je hebt leuke meiden, een goede baan… En je ziet er altijd zo goed uit.’
Ik glimlachte kort. Toen vertelde ze over haar zoontje van één. Over de vermoeidheid, de paniekaanvallen, het gevoel te falen als moeder en vrouw. Ze hield zich vast aan een strak schema, maar voelde zich verloren.
We raakten in gesprek. Ik deelde met haar een stukje uit een boekje dat ik die ochtend had gelezen: Mam, je bent fantastisch!
Daarin stond:
“Je moet weten dat je inspanningen die nu zo vruchteloos lijken, eens vrucht zullen dragen. Alles wat je doet, heeft zijn uitwerking.”
Ik vertelde haar hoe deze woorden me raakten. Hoe ze niet alleen gelden voor het moederschap, maar ook voor relaties, voor het leven zelf. In tijden van uitputting en twijfel heb je uitzicht nodig. Een perspectief dat je helpt over de obstakels van vandaag heen te kijken naar de oogst van morgen.
We spraken over mildheid. Over hoe je soms tekortschiet, een kort lontje hebt, uit je slof schiet. En hoe belangrijk het is om dan niet te blijven hangen in schuldgevoel, maar om sorry te zeggen, te knuffelen, uit te leggen, opnieuw te beginnen. Want juist in die kleine gebaren schuilt de grootste kracht.
Toen ik haar vertelde hoe ik me werkelijk voelde, keek ze verbaasd.
‘Oh… dat zie je dus echt niet aan de buitenkant. Zouden mensen dat ook van mij denken?’
Ik knikte. Zeker weten.
We dragen allemaal ons verhaal. En vaak zien we alleen de buitenkant. Maar gevoelens staan niet op voorhoofden geschreven. En achter elk masker schuilt een mens dat zoekt, voelt, probeert.
Je faalt nooit zolang je houding oprecht is en je keuzes maakt vanuit liefde.
Vraag jezelf af: Wat zaai ik vandaag?
Want alles wat je zaait, keert ooit terug — in zachtheid, in kracht, in verbondenheid.
Hoe omgevingsbewust ben jij?
Wat zaai jij?
We dragen allemaal maskers.
Soms bewust, soms zonder het te merken.
Maskers van succes, van vrolijkheid, van ‘alles onder controle’.
Omdat we denken dat het zo hoort. Omdat de wereld om ons heen lijkt te vragen om zekerheid, prestaties, perfectie.
We leren al vroeg hoe we moeten uitstralen dat we het goed doen.
Dat we gelukkig zijn. Dat we bereiken wat we willen.
Maar werkt dat werkelijk zo?
Of raken we juist verder van onszelf verwijderd,
als we blijven streven naar een beeld dat niet klopt met wat we vanbinnen voelen?
Worden we niet juist triester, vermoeider, eenzamer
wanneer we onszelf voortdurend spiegelen aan de buitenkant van de ander?
Misschien is het tijd om anders te kijken.
Niet naar wat iemand bezit, maar naar wat iemand draagt.
Niet naar prestaties, maar naar aanwezigheid.
Niet naar het perfecte plaatje, maar naar het echte verhaal.
Want achter elk masker schuilt een mens.
Met hoop, met pijn, met liefde, met verlangen.
En als we elkaar werkelijk willen zien,
dan moeten we durven kijken met zachte ogen.
Laten we zaaien wat er werkelijk toe doet:
begrip, mildheid, aandacht, verbondenheid.
Laten we elkaar niet beoordelen op wat we laten zien,
maar waarderen om wie we zijn — in onze kracht én in onze kwetsbaarheid.
Want wat je zaait in liefde,
zal ooit bloeien in licht.
Atelier LifeArt 