Over oude patronen, nieuwe inzichten en de kunst van luisteren naar jezelf.
“Soms is groei niet dat je nooit meer struikelt. Soms is groei dat je eerder merkt waar je kunt vallen.”
Onlangs stelde iemand mij een eenvoudige vraag: “Hoe gaat het eigenlijk met je?”
Ik moest er even over nadenken, want ergens voelde ik dat het tijd was om eerlijk te antwoorden. Vroeger had ik waarschijnlijk gezegd dat het prima ging. Tegenwoordig probeer ik iets beter naar mezelf te luisteren. En wat ik merkte, was dat ik langzaam weer wat signalen begon te herkennen. Inmiddels ben ik mezelf beter leren kennen.
Oude valkuilen
Jaren geleden liep ik vast. Die periode heeft me veel geleerd over grenzen, overprikkeling en het belang van rust. Ik dacht toen eigenlijk dat ik die lessen wel geleerd had. Tot ik ontdekte dat valkuilen niet verdwijnen. Ze krijgen alleen een andere vorm.
Ik blijf iemand die graag helpt. Graag verantwoordelijkheid neemt. Graag iets voor anderen betekent. Eigenschappen waar ik blij mee ben. Maar dezelfde eigenschappen kunnen ook doorslaan. Dan geef ik nét iets te veel. Ga ik nét iets te lang door.
En vergeet ik onderweg te voelen hoe het eigenlijk met mij gaat.
Eerder luisteren
Het verschil met vroeger is dat ik de signalen tegenwoordig eerder herken. Ik merk sneller wanneer mijn hoofd voller raakt. Wanneer ik meer geprikkeld ben dan normaal. Wanneer ik minder geduld heb. En wanneer kleine dingen ineens veel energie kosten.
Vroeger liep ik vaak te lang door. Nu probeer ik eerder stil te staan. Omdat ik geleerd heb dat mijn lichaam meestal eerder weet wat ik nodig heb dan mijn hoofd.
De kunst van afremmen
Ik vind het nog steeds lastig. Misschien herken je dat wel. Dat stemmetje dat zegt dat je nog best even door kunt. Dat het eerst allemaal af moet. Dat anderen misschien belangrijker zijn. Toch probeer ik mezelf steeds vaker een andere vraag te stellen:
“Wat heb ik op dit moment nodig?”
Soms is dat rust. Soms een wandeling. Soms een middag tekenen. Soms even helemaal niets.
En eerlijk? Dat blijft oefening.
Groeien
Ik denk dat ik vroeger dacht dat persoonlijke groei betekende dat bepaalde problemen nooit meer terug zouden komen. Nu kijk ik daar anders naar.
Groei betekent voor mij steeds vaker dat ik mezelf beter begrijp. Dat ik mijn patronen herken. Dat ik milder word wanneer ik toch weer in een oude valkuil stap. Want blijkbaar ben ik gewoon mens. En misschien is dat helemaal niet erg. Misschien zit de winst niet in perfect in balans blijven. Maar in het steeds opnieuw terugvinden van die balans wanneer je haar even kwijt bent geraakt.
Ik struikel nog steeds weleens over dezelfde steen. Alleen herken ik hem tegenwoordig een stuk sneller.
Soms vergeet ik dat elke dag twee mooie momenten heeft: een begin en een einde.
Een zonsopkomst die zegt: je mag opnieuw beginnen.
Een zonsondergang die zegt: het is genoeg voor vandaag.
Misschien zit balans soms niet in alles goed doen, maar in het telkens weer terugkeren naar die eenvoudige gedachte.
