Over loslaten, opnieuw kiezen en het hervinden van rust in jezelf
Soms begint de weg terug naar balans met één eerlijke vraag: hoe gaat het eigenlijk écht met me?
Soms merk je pas hoe moe je bent wanneer je even stil gaat zitten.
Dat had ik ook.
Lange tijd ging ik gewoon door. Niet omdat ik dat bewust koos, maar omdat er altijd wel iets was dat aandacht vroeg. Werk, gezin, verantwoordelijkheden, verwachtingen. De dagen vulden zich bijna vanzelf. Tot ik me op een dag afvroeg: hoe gaat het eigenlijk met mij?
Geef jezelf eens een cijfer. Stel dat een 10 betekent dat je vol energie zit en de wereld aankunt. Een 0 betekent dat je volledig uitgeput bent.
De mijne? Eerlijk? Een vier.
Niet volledig uitgeput, maar wel op een punt waarop ik voelde dat het anders moest. Mijn hoofd zat vol, mijn lichaam was moe en ergens onderweg was ik de verbinding met mezelf een beetje kwijtgeraakt.
Misschien herken je dat.
Dat gevoel dat je voortdurend bezig bent, maar nauwelijks nog stilstaat. Dat je veel geeft, veel zorgt en veel regelt, terwijl je ondertussen vergeet te luisteren naar wat jij nodig hebt.
Op de automatische piloot
Wanneer ik terugkijk, zie ik hoe gemakkelijk dat eigenlijk gaat. Je staat op, doet wat er gedaan moet worden en voor je het weet zijn weken of zelfs maanden voorbij. Ondertussen raak je steeds verder verwijderd van de dingen die je energie geven. Van rust. Van ruimte. Van jezelf.
Ik ben al te lang op de automatische piloot door het leven gegaan. Gewoon doorgaan. Nog even dit. Nog even dat. En voor je het weet leef je vooral vanuit gewoonte, terwijl je diep vanbinnen voelt dat het anders mag.
Draagkracht en draaglast
De weg terug naar balans begon voor mij met een eenvoudige vraag:
Wat kost mij eigenlijk energie, en wat geeft mij energie?
We hebben allemaal dingen die ons voeden. Mensen bij wie we onszelf kunnen zijn. Momenten van rust. Creativiteit. Een goed gesprek. Een wandeling in de natuur.
Maar we dragen ook dingen mee die energie vragen. Zorgen. Verantwoordelijkheden. Tijdsdruk. Verwachtingen. Onzekerheden.
Wanneer de draaglast te groot wordt en de draagkracht onvoldoende wordt aangevuld, raken we langzaam uit evenwicht. Stukje bij beetje. Tot je merkt dat je sneller moe bent, minder geduld hebt of minder kunt genieten van de dingen waar je normaal blij van wordt.
“Hoe hoger je de lat legt, hoe groter de kans dat je eronderdoor gaat.”
Waarom is het zo moeilijk?
Wat me misschien nog wel het meest verbaasde, was hoe moeilijk ik het vond om grenzen te stellen. Waarom is het zo moeilijk om te zeggen: tot hier en niet verder? Waarom blijven we zo vaak doorgaan? Waarom vinden we rust nemen soms moeilijker dan nog even doorgaan?
Misschien omdat we niemand willen teleurstellen. Misschien omdat we denken dat we sterk moeten zijn. Of misschien omdat we pas laat doorhebben hoeveel we eigenlijk dragen.
Maar er kwam een moment waarop ik besefte dat goed voor mezelf zorgen geen luxe is. Het is een verantwoordelijkheid. Niet alleen naar mezelf toe, maar ook naar de mensen die mij lief zijn.
Terug naar jezelf
Balans betekent voor mij niet dat alles altijd goed gaat. Het betekent ook niet dat mijn agenda leeg moet zijn of dat er geen uitdagingen meer zijn.
Balans betekent dat ik steeds opnieuw terugkeer naar mezelf. Dat ik stilsta bij wat ik nodig heb. Dat ik eerlijk kijk naar wat me energie geeft en wat me energie kost. En dat ik mezelf toestemming geef om keuzes te maken die daarbij passen.
Soms betekent dat iets loslaten. Soms betekent het hulp vragen. Soms betekent het een dag rust nemen zonder schuldgevoel. En soms betekent het simpelweg accepteren dat ik niet alles kan veranderen.
Een eenvoudige oefening
Wanneer je merkt dat je uit balans bent geraakt, kan het helpen om twee lijstjes te maken.
Op het eerste schrijf je alles wat je energie geeft.
Op het tweede alles wat energie kost.
Kijk daarna eens rustig naar beide lijsten. Waar gaat je aandacht naartoe? Waar zou je meer ruimte voor willen maken? En wat mag misschien wat minder gewicht krijgen? Vaak ontstaat er al meer rust wanneer je zichtbaar maakt wat je al die tijd ongemerkt hebt meegedragen.
De weg terug naar balans is geen rechte lijn. Het is een proces van vallen en opstaan. Van luisteren, bijsturen en opnieuw kiezen. Van vasthouden aan wat je voedt en loslaten wat je uitput.
Nog steeds ben ik daar soms mee bezig. Maar ik heb geleerd dat balans niet ontstaat doordat ik alles onder controle heb. Balans ontstaat wanneer ik eerlijk durf te kijken naar wat ik nodig heb. En misschien begint dat wel met één eenvoudige vraag:
Wat heb ik vandaag nodig om goed voor mezelf te zorgen?
“God, geef mij de rust om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de moed om te veranderen wat ik kan veranderen, en de wijsheid om het verschil te zien.”
~ Reinhold Niebuhr
