Atelier LifeArt

“Het leven beweegt voortdurend tussen vasthouden en loslaten…”

Het is een uitnodiging om te leren berusten in wat we niet kunnen veranderen, en tegelijk de moed te vinden om wél in beweging te komen waar dat mogelijk is. Daarbij vraagt het om een stille wijsheid — om te kunnen onderscheiden wat van ons is, en wat we mogen laten rusten.
Het bekende gebed van Reinhold Niebuhr over berusting raakt me, omdat het iets benoemt waar ik zelf steeds opnieuw naar op zoek ben: overgave.
Niet als opgeven, maar als een innerlijk vermogen om zachter te worden. Om los te laten wat me niet langer dient, en mezelf daarin tegemoet te komen.

In kleine stappen vooruit

Vitaal het pad van je leven blijven lopen — dat klinkt mooi, maar hoe doe je dat als je accu bijna leeg is?

Geef jezelf eens een cijfer.
Stel: een 10 betekent dat je barst van de energie en de hele wereld aankunt.
Een 0? Dan moet je gereanimeerd worden.
Wat is jouw eerlijke score?

De mijne? Eerlijk? Een 4.
Hoog tijd dus voor deze reflectie.

Stel je nu eens voor dat je niets verandert.
Dat je doorgaat zoals je nu leeft — met dezelfde gewoontes, dezelfde patronen, dezelfde manier van omgaan met je lichaam, je geest en je omgeving.
Hoe ziet je leven er dan uit over vijf jaar? Over tien?
En als je bejaard bent — dans je dan nog, of loop je met een rollator?

Misschien confronterende vragen. Maar ze geven een inkijkje in hoe je nu leeft.
In de weegschaal van je bestaan. Je draagkracht. Je draaglast. Je accu.

Als je voelt dat je in balans bent, sla deze blog gerust over.
Maar als je — net als ik — bijna (maar net nog niet helemaal) van je evenwichtsbalk bent gevallen… lees dan vooral verder.
Want op een praktische en liefdevolle manier kun je jezelf weer opladen.
Stap voor stap.

Zoek je balans

Niet in wat anderen van je verwachten, maar in wie jíj bent.
En wat jij nodig hebt om vitaal en in verbinding te blijven met jezelf.

We kennen allemaal de dingen die ons energie geven:
Waardering. Gezien worden. Jezelf mogen zijn.
Ruimte om te groeien.
Elke dag een stapje verder op het pad van je leven.
Vallen en weer opstaan.
Geven én ontvangen.
Aanvaarden én nee durven zeggen.
Trouw zijn aan jezelf en aan de mensen om je heen.
Verantwoordelijkheid nemen, oprecht zijn, en het plekje dat je in dit leven hebt gekregen beschouwen als een kostbaar geschenk.

Maar er zijn ook die andere kanten.
De energie-slurpers.
Onzekerheid. Gebrek aan overzicht.
Chronisch tijdtekort.
Negatieve gedachten die zich automatisch herhalen.
Stress die zich opbouwt onder hoge, veeleisende latten.
En als je dan eindelijk rust zoekt, giert de onrust nog door je lijf.
Zelfs na een redelijke nacht slaap voel je je moe.
Je hoofd blijft malen.
En je lichaam herinnert je aan wat je te lang hebt genegeerd:
Je behoefte aan stilte. Aan herstel. Aan jezelf.

“Hoe hoger je de lat legt, hoe groter de kans dat je eronderdoor gaat.”

Opgejaagd

Als ik eerlijk naar mezelf kijk, en stilsta bij mijn draagkracht en draaglast, komen er veel vragen naar boven.
Waarom houd ik zo krampachtig vast aan gewoonten?
Waarom laat ik me meeslepen in bezigheden die belangrijk lijken, maar me leeg achterlaten?
Waarom voel ik me gevangen in de tijd — wachtend tot hoop werkelijkheid wordt — terwijl ik van binnen bijna barst van ongeduld en smacht naar liefde, warmte en geborgenheid?

En waarom loop ik, juist door dat verlangen, telkens weer keihard tegen de muren van mijn eigen hart?

Wat maakt dat ik maar doorga, zonder op tijd te merken dat mijn accu leegraakt?
Waarom voelt het alsof ik geleefd word, in plaats van dat ik werkelijk lééf — met aandacht voor de kostbare geschenken die mij zijn toevertrouwd?

Waarom is het zo moeilijk om te zeggen: tot hier, en niet verder?

Is de invloed van deze maatschappij zo groot, dat ik ongemerkt meega in een tempo dat niet het mijne is?
Stem ik te gemakkelijk in met een manier van leven die me eigenlijk uitput?

Is er nog ruimte voor kwetsbaarheid?
Voor gewoon jezelf mogen zijn?
Voor het gezin, voor geloof, voor zachtheid, voor de mensen die het moeilijk hebben?

En zo rollen de vragen verder.
Vragen die me niet veroordelen, maar me uitnodigen om opnieuw te kiezen.
Voor rust. Voor echtheid. Voor mij.

“Jaag niet door het leven op de automatische piloot, voor je beseft dat al het kostbare aan je voorbij is gegaan — en je pas voelt wat je had, als je zelf had durven vliegen.”

Ik ben al te lang op de automatische piloot door het leven gegaan.
Maar diep vanbinnen weet ik: zo wil ik niet verder. Het schuurt. Het wringt met mijn geweten, met mijn verantwoordelijkheid, met de trouw aan mezelf en aan mijn gezin.
We zijn niet gemaakt om alleen maar te rennen. We mogen ook ontvangen. Genieten van het leven, van de kostbare schatten die ons zijn toevertrouwd.
Ieder mens verdient ruimte — om te ademen, om gezien te worden, om tot bloei te komen.
We mogen, met moed en draagkracht, een instrument zijn dat helder klinkt en het licht weerspiegelt dat de Heiland vol genade in ons wil laten schijnen.
En hoe dat klinkt, hoe dat licht zich toont — dat is bij ieder mens uniek. Balans ziet er voor iedereen anders uit.

“Wordt niet gelijkvormig aan deze wereld…”

Die woorden klinken als een zachte echo in mijn achterhoofd. En toch betrap ik mezelf erop dat ik meedraaf. Alsof ik nergens écht stil kan staan om te voelen, te overdenken, te zijn.
En nee, het gaat niet alleen om een volle agenda. Het zit dieper.
Kunnen we ontsnappen aan dat opgejaagde gevoel door onze gedachtepatronen te herzien? Door meer geestelijke rust toe te laten?
Of vraagt het soms om letterlijk de deur dicht te trekken — om de wereld even buiten te sluiten?

Als een boemerang ben ik terug bij af. Alweer.
Of misschien zelfs nog iets verder van huis. Mijn accu is leeg. Tot op de laatste druppel.
Tijd dus om eerlijk te kijken. Om alles onder een vergrootglas te leggen. En opnieuw te kiezen. Voor rust. Voor ruimte. Voor leven.

Is dit herkenbaar voor jou?

Ben jij ook op zoek naar evenwicht in het dagelijks leven — tussen wat moet, wat mag en wat voedt?

Misschien herken je jezelf in het zoeken naar balans tussen:

• je privéleven en (vrijwilligers)werk
• het omgaan met tegenslagen en onverwachte wendingen
• tijd en ruimte voor jezelf — stille momenten, rust, bezinning
• het najagen van dromen en het stellen van haalbare doelen
• omgaan met financiële zorgen of keuzes

Je bent niet alleen. En je hoeft het niet allemaal tegelijk te dragen.
Soms begint evenwicht met het stellen van één zachte vraag: Wat heb ík vandaag nodig?

Terug in balans

Uit evenwicht zijn betekent voor mij: uit mijn doen zijn.
Het overzicht verdwijnt, mijn vrolijkheid vervaagt. Vermoeidheid neemt het over — zo diep dat ik dingen vergeet, woorden niet meer echt binnenkomen, en mijn lichaam voelt als een uitgeput omhulsel van een geest die te lang heeft gerend.

Toch ligt er een les verscholen in dit deel van mijn leven. Een puzzelstukje dat me herinnert aan iets wat ik eigenlijk al wist, maar nog niet volledig kon leven.
Het vraagt om toewijding. Om eerlijk kijken. En om de moed om opnieuw te kiezen voor gezondheid, vitaliteit en rust.

De weg terug naar balans begint bij het herstellen van draaglast en draagkracht.
Wanneer stress zich opstapelt, raak je langzaam het overzicht kwijt.
Om dat overzicht terug te vinden, is inzicht nodig — inzicht in je doen en laten, in je keuzes, in je grenzen.
Door alles onder een vergrootglas te leggen, ontstaat er ruimte.
Ruimte voor perspectief. Voor richting. Voor volhouden.
Voor een leven dat niet alleen gedragen wordt, maar ook geleefd mag worden.

Onderzoek

Stel je voor: jijzelf en je energie als een weegschaal.
Twee schalen — één gevuld met draaglast, de dingen die je energie kosten. En één met draagkracht, de bronnen die je voeden en versterken.
Wanneer die weegschaal in balans is, stroomt er evenveel energie in als eruit gaat. Je voelt je stabiel, helder, aanwezig.

Maar wat als de schaal van draaglast zwaarder wordt?
Wat als je merkt dat je steeds minder kunt verdragen, minder kunt genieten?
Dat je geduld afneemt, je lichaam moe en leeg aanvoelt, en kleine tegenslagen ineens groot lijken?
Dat woorden niet meer binnenkomen, en je geest zich opgejaagd en uitgeput voelt?

Dat is wat te veel draaglast met je doet.
Het maakt van het leven een last.
Daarom is het zo waardevol om stil te staan en te onderzoeken:

• Wat kost mij energie?
• Wat geeft mij kracht?
• Waar mag ik bijsturen, loslaten, of opnieuw kiezen?

Inzicht is de eerste stap naar herstel.
En elke stap die je zet richting balans, is een daad van liefde voor jezelf.

Een leerzame oefening: de weegschaal van je leven

Teken eens een weegschaal op papier.
Aan de linkerkant: je draagkracht.
Aan de rechterkant: je draaglast.

In de schaal van draagkracht noteer je alles wat je op een dag energie geeft. Denk aan:

• Gezond leven (voeding, beweging)
• Sociale contacten
• Materiële rust (financiële stabiliteit, een fijne woonplek)
• Psychologisch welzijn (positieve gedachten, veerkracht)
• Zinvol leven (doelen, geloof, betekenisvolle momenten)

In de schaal van draaglast schrijf je op wat je energie kost of stress geeft. Bijvoorbeeld:

• Verplichtingen (werk, gezin, sociale druk)
• Levensgebeurtenissen
• Problemen of zorgen
• Negatieve gedachten
• Tijdgebrek en overprikkeling

Door deze balans visueel te maken, krijg je inzicht.
En dat inzicht nodigt uit tot verandering.

Stel jezelf de volgende vragen:

• Zorg ik goed voor mijn lichaam?
• Beweeg ik voldoende?
• Neem ik dagelijks rust- en herstelmomenten?
• Hoe denk ik over mezelf en mijn leven — positief of kritisch?
• Heb ik steun van fijne mensen om me heen?
• Leef ik met een doel, een gevoel van zingeving?

Deze oefening is geen oordeel, maar een uitnodiging.
Om stil te staan.
Om te voelen.
En om stap voor stap de balans in jezelf te hervinden.

“Laat los wat je niet kunt veranderen, en houd vast aan de ontroerende momenten die je herinneren aan hoe mooi het leven werkelijk is.”

Vasthouden en loslaten

In mijn persoonlijke leven zoek ik steeds opnieuw naar overgave.
De moed om los te laten wat ik niet kan veranderen.
En tegelijk de kracht om vast te houden aan wat mij voedt: liefde, verbinding, betekenis.

Ik zoek balans.
Tussen controle en vertrouwen.
Tussen doen en zijn.
Tussen vasthouden en loslaten — zodat ik kan léven, kan ademhalen,
en ruimte voel om te genieten van de kostbare geschenken die het leven me aanreikt.
Om de ontroerende, waardevolle momenten te koesteren die me herinneren aan hoe mooi het leven is.

Praktische tips om je balans te hervinden:

• Onderzoek je doen en laten met behulp van de weegschaal-oefening (draagkracht vs. draaglast).
• Vraag hulp aan mensen in je omgeving om je draagkracht te versterken.
• Breng overzicht aan: wat haalt je uit balans — innerlijk of in je omgeving?
• Zoek concrete oplossingen om je draaglast te verlichten, en voer ze stap voor stap uit.
• Kom op voor jezelf — leer vriendelijk maar duidelijk nee te zeggen.
• Blokkeer dagen of dagdelen in je agenda voor rust en herstel.
• Plan niet alleen verplichtingen, maar ook ontspanning. Evenwicht is essentieel.
• Zorg voor voedzame voeding en voldoende beweging.
• Neem dagelijks rustmomenten — ook korte pauzes tellen.
• Stel heldere, haalbare doelen die bij jóu passen.
• Rust, reinheid en regelmaat: het klinkt eenvoudig, maar het werkt.
• En misschien wel het belangrijkste: leer jezelf humor en relativeringsvermogen aan. Lach. Adem. Leef.

Gebed om berusting (overgave)

“God,

leer ons berusten in de dingen

die we niet kunnen veranderen,

geef ons de moed om te werken

aan de dingen die we wel kunnen veranderen,

en geef ons de wijsheid om het verschil te zien…”

~ Reinhold Niebuhr