“Samen schrijven we niet alleen woorden, maar ook herinneringen die een leven lang meegaan.”
Er staan hier in huis een paar schriftjes die voor een ander misschien heel gewoon lijken. Geen bijzondere boeken. Geen prachtig ingebonden dagboeken.
Gewoon schriftjes.
En toch behoren ze tot de meest waardevolle dingen die we bewaren.
Jaren geleden begon ik met het schrijven van een schriftje samen met mijn dochters. Er zat geen groot plan achter, maar omdat we in een periode zaten waarin het leven best druk en ingewikkeld was, was het niet altijd makkelijk om te praten. Zoals dat in zoveel gezinnen wel vaker gaat. Iedereen heeft zijn eigen gedachten, gevoelens en belevenissen, maar niet alles wordt vanzelf uitgesproken.
Sommige dingen zijn dan makkelijker om op te schrijven.
Mijn jongste dochter was toen vijf jaar, de middelste zeven en de oudste negen. We kregen ieder ons eigen schriftje. Daarin schreven we kleine berichtjes aan elkaar. Soms een paar zinnen. Soms een tekening. Soms alleen een hartje of een lief briefje.
Wanneer iemand iets had geschreven, legde die het schriftje op een plek waar de ander het vanzelf zou vinden. Op een kussen. Op het nachtkastje. Of ergens op tafel.
En dan begon het wachten.
Soms werd er meteen gekeken. Soms bleef het schriftje een dag liggen. Maar vroeg of laat werd het weer opgepakt.
Ik weet nog goed hoe ik ’s avonds op de bank kon zitten met zo’n schriftje in mijn handen. Nieuwsgierig bladerde ik naar de laatst beschreven bladzijde.
En eerlijk?
Soms kreeg ik tranen in mijn ogen. En echt niet omdat er iets groots was geschreven. Juist niet.
Het waren vaak de kleine dingen.
“Mama, ik vind je lief.”
Een tekening van ons samen. Een bedankje, of een excuus. Een gedachte die anders misschien nooit uitgesproken zou zijn. Juist die kleine berichten maakten zichtbaar wat er in een kinderhart leeft. Dat is misschien wel wat ik het mooiste vind aan deze manier van schrijven.
Het geeft ruimte.
Ruimte om woorden te geven aan gevoelens. Ruimte om iets te zeggen waar je mond misschien nog niet aan toe is. Ruimte om te laten zien dat je een ander ziet.
Door de jaren heen zijn de schriftjes steeds voller geworden. Vol liefde, dankbaarheid, herinneringen, grapjes, excuses, hartjes en tekeningen.
Eigenlijk vertellen ze het verhaal van onze band. En misschien nog wel mooier: ze bewaren momenten die anders allang vergeten zouden zijn.
Creatief dagboekschrijven hoeft daarbij niet perfect te zijn. Je hoeft niet mooi te kunnen schrijven. Je hoeft geen lange verhalen te maken. Een paar woorden kunnen al genoeg zijn. Zoals een tekening. Een wens. Een vraag.
Of gewoon:
“Ik denk aan je.”
