“Soms hoef je een gevoel niet te begrijpen om het te kunnen dragen.”
Ken je dat gevoel dat er van alles in je omgaat, maar dat je er geen woorden voor hebt? Onrust. Verdriet. Frustratie. Angst. Of gewoon het gevoel dat je hoofd te vol zit.
Soms probeer je erover na te denken, maar kom je er niet uit. Je blijft rondjes draaien in dezelfde gedachten en hoe meer je analyseert, hoe minder overzicht er lijkt te ontstaan.
Op zulke momenten helpt tekenen mij soms meer dan praten. Tekenen lossen problemen niet op, maar maken wel zichtbaar wat er vanbinnen leeft.
Wanneer emoties groter voelen dan jij
Sommige gevoelens zijn lastig te reguleren. Ze komen binnen als een golf. Je weet dat je eigenlijk rust nodig hebt, maar je hoofd blijft doorgaan. Je weet dat je veilig bent, maar je lichaam voelt spanning. Je weet dat het tijdelijk is, maar je gevoel vertelt iets anders.
Misschien herken je dat wel.
Juist dan kan het helpen om niet te vechten tegen wat je voelt, maar het een plek te geven.
Letterlijk.
Op papier.
Laat je gevoel tekenen
Pak een vel papier. Denk niet na over mooi of lelijk. Sluit eventueel even je ogen en vraag jezelf af:
Wat voel ik eigenlijk?
Niet wat je denkt. Niet wat je zou moeten voelen. Maar wat er nu op dit moment aanwezig is. Kies daarna kleuren die bij dat gevoel passen. Misschien vraagt onrust om snelle lijnen. Misschien voelt verdriet als zachte bewegingen. Misschien wil boosheid juist krassen, vegen of grote gebaren maken.
Alles mag.
Er is geen goed of fout.
Wat de lijnen mij vertellen
Wat ik mooi vind aan deze oefening, is dat emoties zichtbaar worden. Ik herinner me een tekening waarin grijze lijnen steeds rondjes bleven maken. Voor mij stond dat voor onrust. Voor blijven draaien. Voor niet tot stilstand kunnen komen.
Daar doorheen liep rood. De kleur van stress. Van doorgaan terwijl mijn lichaam eigenlijk al stop riep.
Pas toen ik naar mijn tekening keek, zag ik iets wat ik eigenlijk al wist. Ik was opnieuw mijn grenzen aan het voorbijlopen. Mijn lichaam wist dat allang. Alleen mijn hoofd liep nog achter.
Kader wat aandacht vraagt
Na het tekenen komt wat mij betreft het mooiste deel. Pak een stukje karton of papier en maak er een eenvoudig kader van. Schuif dit kader over je tekening. Net zolang totdat een klein stukje van de chaos je aandacht trekt.
Ineens zie je iets anders. Waar eerst alleen onrust leek te zijn, ontstaat een vorm. Een patroon. Soms zelfs iets moois. Dat vind ik altijd bijzonder. De emotie is dan niet weg, maar ik ontdekte dat er midden in de chaos ook iets anders zichtbaar werd.
Herkaderen
Voor mij betekent herkaderen niet dat ik positieve gedachten over negatieve gevoelens plak. Het betekent dat ik met mildheid kijk naar wat mijn emoties mij proberen te vertellen. Misschien laat die tekening zien dat ik moe ben. Dat ik over mijn grenzen ga. Dat ik verdriet met me meedraag. Dat ik iets nodig heb wat ik mezelf nog niet geef.
En dan wordt de vraag niet: “Hoe krijg ik dit gevoel weg?”
Maar: “Wat probeert dit gevoel mij te vertellen?”
Een herinnering aan jezelf
Je kunt het stukje dat je hebt ingekaderd ergens neerzetten waar je het regelmatig ziet. Gewoon als herinnering. Aan wat je hebt gevoeld. Aan wat je hebt ontdekt. En aan wat aandacht nodig heeft.
Soms vertelt een eenvoudige tekening meer dan een pagina vol woorden.
Emoties worden vaak lichter wanneer ze niet langer alleen in je hoofd hoeven te wonen.
Geef een reactie