Soms merk je dat je iets steeds opnieuw probeert uit te leggen.
Je zegt het nog een keer, anders, zorgvuldiger. Maar het verandert niets.
Tot je je afvraagt: ligt het aan mij… of gebeurt hier iets anders?
Je zit aan tafel en merkt dat je iets voor de derde keer aan het uitleggen bent. Je probeert het steeds net iets anders te zeggen. Duidelijker. Rustiger.
En ondertussen denk je: als ik het goed genoeg uitleg, dan komt het wel aan.
Dat dacht ik de vorige keer ook.
In het begin denk je daar nog niet zoveel van. In een relatie gaat het nou eenmaal niet altijd vanzelf. Je legt dingen nog eens uit, probeert elkaar te begrijpen. Dat hoort erbij.
Alleen… hier bleef het zich herhalen.
Wat ik zei, kwam steeds net anders terug. Alsof de betekenis onderweg een beetje verschoof. En daardoor begon ik weer opnieuw.
Op een gegeven moment merkte ik dat er iets veranderde. Niet alleen in de gesprekken, maar in mij. Ik ging bij mezelf zoeken. Had ik het niet goed gezegd? Was ik te direct? Of te gevoelig?
Dus ik paste me aan.
Ik probeerde het weer anders te zeggen. Soms had ik het al drie keer aangepast in mijn hoofd voordat ik iets überhaupt uitsprak.
Maar het maakte geen verschil.
En dat is het ingewikkelde eraan. Het gebeurt niet groot. Geen duidelijke ruzies. Geen moment waarop je denkt: oké, dit klopt echt niet meer.
Het zit in kleine dingen.
Iets wat wordt omgedraaid. Een reactie die net anders uitvalt. Een gesprek dat ineens een andere kant op gaat. En omdat het zo klein blijft, blijf je het proberen.
Tot je merkt dat jij steeds degene bent die zich aanpast.
Bij mij ging dat ook zo.
Ik begon al na te denken voordat ik iets zei en zinnen in mijn hoofd te herschrijven. Alsof ik eerst moest controleren of het wel ‘klopte’ wat ik voelde.
Het gekke was: ik wist het eigenlijk wel, maar begon er toch aan te twijfelen. En dat is een vreemd gevoel, want zo ken je jezelf eigenlijk niet.
En ergens wist ik toen al: dit gaat niet meer over wat ik zeg. Maar over wat er met mijn woorden gebeurt.
Het werd pas echt duidelijk toen ik het hardop vertelde aan iemand die mij goed kent.
Die zei: “Je bent veranderd.”
En dat kwam binnen. Omdat ik wist: zo ben ik niet.
Vanaf dat moment ging ik anders kijken. Niet alleen naar wat ik zei, maar naar wat er gebeurde. Hoe er gereageerd werd. Wie er steeds opnieuw moest bewegen.
En toen zag ik het pas echt.
Dat het niet meer ging over miscommunicatie. Dat het eigenlijk niet uitmaakte hoe vaak ik het anders probeerde te zeggen. De uitkomst bleef hetzelfde.
Wat mij misschien nog het meest raakte, was niet eens wat er gebeurde, maar dat ik het langzaam normaal was gaan vinden in die relatie.
Mijn neiging om te blijven begrijpen hielp me hier niet. Integendeel. Hoe meer ik probeerde te begrijpen, hoe verder ik van mezelf af raakte. Ik bleef denken: als ik het maar goed genoeg uitleg, dan komt het wel goed.
Maar dat gebeurde niet.
En toen kwam eigenlijk de simpelste vraag: wat gebeurt er met mij als ik hier blijf?
Op een gegeven moment wist ik: dit werkt niet meer voor mij. En ben ik eruit gestapt.
En wat me toen het meest opviel, was niet alleen het verdriet of de twijfel, maar de rust. Ik was minder gespannen. Meer mezelf. Minder bezig met aanpassen. En pas toen merkte ik hoeveel die relatie eigenlijk met me had gedaan.
Om dat een plek te geven, ben ik gaan schilderen. Dit beeld is daaruit ontstaan.
Niet dat elke relatie meteen fout is als het niet lekker loopt.
Relaties mogen schuren. Het hoeft niet altijd makkelijk te zijn. Maar er is wel een grens. Als je merkt dat je steeds opnieuw moet uitleggen zonder dat er iets verandert. Of jezelf steeds vaker aanpast, begint te twijfelen aan je eigen gevoel en je grenzen steeds weer ter discussie komen. Dan is het wel iets om eerlijk naar te kijken.
Geen enkele relatie mag ten koste gaan van jezelf.
Wat ik vooral heb geleerd is dat je niet alles kunt oplossen door beter te communiceren of meer begrip te hebben. Soms zit het niet in wat jij zegt, maar in hoe er met jouw woorden wordt omgegaan.
Misschien herken je hier iets van. Dat je blijft proberen, blijft uitleggen. En ondertussen een beetje van jezelf kwijtraakt.
Dan hoop ik dat dit je iets geeft. Geen advies, maar herkenning.
Dat je denkt: oh… ja. zo voelt dat dus.
Misschien is dat al genoeg.
Misschien is ook dat het moment waarop er iets kantelt.
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken om iemand vast te houden.
Terug naar jezelf.
Atelier LifeArt 